Eυριπίδου Άλκηστη, ένα κλασικό έργο σε ένα σύγχρονο ανέβασμα. Πώς συνομιλεί ένα τέτοιο έργο με το σύγχρονο κοινό; Και τι σημαίνει η επιλογή του ανεβάσματός του τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για την ομάδα σας;

Γιάννης Μαυρόπουλος: Οι τραγωδίες μιλούν για ζητήματα οικουμενικά και η «Άλκηστη» δεν αποτελεί εξαίρεση. Δυστυχώς το θέμα του έργου είναι πολύ «σημερινό». Ο Αδμητος ζητά από τη γυναίκα του να πεθάνει στη θέση του. Συχνά βλέπουμε ζευγάρια, συντρόφους, συζύγους που ο ένας ζητά από τον άλλον ή την άλλη να «πεθάνει», ή τουλάχιστον να μη ζήσει όπως θέλει, για να μπουν μπροστά τα δικά του «θέλω». Στο έργο γίνεται λόγος για «θυσία», για «ηρωισμό», ακόμα και για «ανδρεία». Είναι όροι που συχνά καθαγιάζουν μια αδικία, χρυσώνουν το χάπι σε μια νοσηρή κατάσταση, όπου το πρόσωπο δεν έχει επιλέξει να θυσιαστεί.

Η παράστασή μας υπόσχεται να θίξει το θέμα αυτό σε μια πολύ προσιτή γλώσσα, μια μετάφραση έμμετρη αλλά που μπορούν να την καταλάβουν όλοι και να τους αφορά. Παράλληλα, είναι μια σπουδή στα βαλκανικά έθιμα του πένθους, που ενέχουν από μόνα τους μεγάλη θεατρικότητα. Έθιμα περισσότερο ή λιγότερο γνωστά που συντίθενται μέσα στην παράσταση εν μέσω της δράσης.

Για τους MONKS αυτή είναι η έβδομη χρονικά παράσταση, η μεγαλύτερη ως τώρα παραγωγή και η πρώτη προσπάθεια προσέγγισης ενός αρχαίου κειμένου. Μια πρόκληση για όλους τους συντελεστές αλλά και μια δουλειά που στοχεύει να παρακινήσει όλες τις ομάδες θεατών. Καθώς συμμετέχουμε με την «Άλκηστη» στο Φεστιβάλ «Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή» του Δήμου Θεσσαλονίκης, είμαστε συμμέτοχοι μιας συλλογικής προσπάθειας ανάδειξης της δουλειάς που κάνουν τα τοπικά σχήματα της πόλης, στις δυνατότητες των οποίων πιστεύουμε πολύ.